Pico Ruivo, czyli Czerwony Szczyt, to najwyższy szczyt na Maderze. Wznosi się na 1862 m n.p.m. i prowadzi na niego bardzo malowniczy szlak. Niestety, ten najbardziej widowiskowy jest zamknięty. Mam na myśli szlak PR.1. z Pico do Arreiro. Uległ on uszkodzeniu po pożarach w 2024 roku i nie został jeszcze ogarnięty. Tak przynajmniej było w lipcu 2025 roku. Pozostało więc skorzystać z wejścia na szlak na Pico Ruivo od strony wschodniej, czyli z parkingu na Achada do Teixeira.
Parking znajduje się na Achada do Teixeira na wysokości 1600 m n.p.m. Przewyższenie więc nie jest wielkie. Około 260 m różnicy wysokości to na tyle niewiele, że da tutaj radę niemal każdy. Trasa liczy bowiem jedynie 2,8 km w jedną stronę. Oczywiście, płasko nie jest, ale też bez dramatu. Natomiast jestem przekonany, że warto zaplanować taką wycieczkę!
Szlak PR.1.1. na Pico Ruivo od Achada do Teixeira
Nauczony doświadczeniem z Półwyspu Świętego Wawrzyńca, na parking dotarłem około 8:30. Miejsc do pozostawienia auta było sporo. Do wyboru, do koloru, a do tego bezpłatnie.
Kiedy szykowałem się do startu, na miejsce dojechał gościu od sprzedaży biletów. Kwalifikowane szlaki piesze oznaczone literami PR są bowiem na Maderze płatne. Jednorazowe wejście to koszt 3 euro od osoby. Za brak biletu pokuta wynosi całe 50 euro. Sporo. Zapłaciłem więc myto i ruszyłem pod górę trasą Vereda do Pico Ruivo.
Już po przejściu około 50 metrów przewyższenia zaczęły się piękne widoki. Byłem ponad chmurami, więc niebo było błękitne, a góry poniżej skąpane w morzu bieli. W oddali widać też znajdujący się niedaleko szczyt Pico do Areeiro z radarem charakterystycznym wojskowym.
Kawałek dalej znajduje się betonowy schron turystyczny. Można się to na chwilę schować przed słońcem i odpocząć. Widok stąd jest też całkiem spoko.
Kawałek dalej z prawej strony do szlaku PR1.2. którym szedłem, dołącza PR.1.1. z Ilha. Przede mną za to pojawiło się lekkie zejście, które otworzyło widok na Pico Ruivo. Dodam, że widok całkiem, całkiem.
Schronisko Casa de Abrigo do Pico Ruivo i szlak PR1
Po przejściu kamiennej bramy dotarłem do schroniska. Niestety, jeśli jesteście głodni, to tutaj za bardzo się nie posilicie. Bar oferuje tylko zimne i ciepłe napoje oraz ciasta. Za to jest bardzo malowniczy i doskonale komponuje się w tym miejscu,
Spod schroniska Casa de Abrigo do Pico Ruivo też zaczyna się ponoć najpiękniejszy, jednak dość trudny, szlak na Maderze, czyli PR.1. Tak, jak wcześniej pisałem, jest on zamknięty. Można tylko podziwiać go z daleka patrząc jak wije się po zboczach między Pico Arreiro a Pico Ruivo. Widać też wyraźne ślady pożarów.
Spod schroniska na szczyt jest już bardzo niedaleko. Zaledwie 500 m. Jednak na tym odcinku jest chyba najbardziej stromo. Jest sporo schodów, które potrafią dać w kość. Jednak myślę, że w wolnym tempie każdy da radę. A warto!
Szczyt Pico Ruivo
Tuż przed szczytem trafiłem na rozwidlenie szlaków. W prawo ścieżka prowadzi na górę, natomiast w lewo na punkt widokowy. Koniecznie tam wejdźcie, Nie zawiedziecie się.
Po kolejnych kilkudziesięciu metrach najtrudniejszej na szlaku wspinaczki w końcu dotarłem na szczyt. Na pewno było warto, bo widok w każdym kierunku jest świetny. No i duży plus wczesnego wstania. Na górze zaledwie kilkanaście osób. Nie było więc tłoku i można było w spokoju podziwiać widoki w każdym kierunku.
Widać stąd między innymi bardzo okazałą Dolinę Zakonnic i okoliczne góry. Za to nie widać niższych części wyspy i Atlantyku. Piękna pierzyna z chmur prezentuje się cudnie, ale tez ogranicza mocno widoki,
Na szczycie spędziłem dobre kilkadziesiąt minut. Pełen relaks i wszystkie pierdoły codzienności zostały na dole.
Zejście tą samą trasą
Niestety, wszystko, co dobre się kończy i trzeba było zacząć schodzić. I właśnie wtedy zaczęło się robić tłoczno. Na szlaku trzeba już było co kawałek przepuszczać kogoś wspinającego się na szczyt. W obie strony idzie się bowiem tą samą ścieżką.
Po dotarciu na parking też okazało się, że wcześniejszy przyjazd to był dobry pomysł. Szpilki nie dało rady wetknąć, a co dopiero samochodu. Auta stały też zaparkowane wzdłuż drogi dojazdowej. Dodam, że wąskiej drogi, więc mijanie pojazdów jadących na górę stało się wyczynem. Na żyletki.
Achada do Teixeira – górska kawiarnia z jedzeniem
Przy parkingu znajduje się też kawiarnio- restauracja. Można tu coś zjeść i się napić. Ja wybrałem kawę z widokiem. Niby zwykła kawa, ale w tych okolicznościach przyrody smakuje jakoś inaczej.
Szlak na Pico Ruivo – podsumowanie spaceru
Pico Ruvio to punkt obowiązkowy podczas pobytu na Maderze. Mnie przejście szlaku zajęło około 3,5 godziny w obie strony. Przeszedłem w tym czasie 5,6 km. Nie jest to więc wyprawa na cały dzień. Spacer nie był specjalnie wymagający. Dopiero samo końcowe podejście za schroniskiem wycisnęło ze mnie trochę potu.
Podobał Ci się wpis? Postaw mi wirtualną kawę.
A jeśli spotkamy się na szlaku, ja na pewno się zrewanżuję 😉
Dzięki temu, że wybrałem wczesną godzinę, nie był również męczący przez tłumy turystów. Na szlaku nie ma zbyt wielu miejsc, w których można się schować przed słońcem. Dobrze więc mieć ze sobą jakieś nakrycie głowy. Jeśli masz wrażliwą skórę, to przyda się także krem z filtrem. No i oczywiście odpowiednia ilość wody,
Przed wyruszeniem na szlak koniecznie też sprawdźcie prognozę pogody i dopasujcie do niej ciuchy. Ja byłem w lipcu, więc w środku lata, więc pogodę miałem doskonałą. Słoneczko, lekki wiaterek i ciepło. Natomiast nawet latem potrafi tu solidnie dmuchać, a zimą bywa, że leży śnieg.
Szlak na Pico Ruivo – zapis trasy
Szlak na Pico Ruivo – galeria zdjęć
